Opa en oma

Plus magazine heeft opdracht gegeven aan TNS NIPO om te onderzoeken wat de positie is van opa en oma na echtscheiding van hun kind. De omgang met de kleinkinderen wijzigt in veel gevallen. Circa 66% van de opa’s en oma’s vindt het vooral voor de kleinkinderen zeer verdrietig dat er een scheiding plaats vindt.

Zo’n 47 % verwijt de ex schoonzoon of dochter dat er minder contact met de kleinkinderen is. Kortom het wordt er veelal niet beter op. In het ouderschapsplan zoals wij dat maken hebben ook de opa en oma een rol. Bijvoorbeeld vraag ik hoe om te gaan met familiefeesten en omschrijf dat in het ouderschapsplan.

Juist in scheidingssituaties kunnen opa’s en oma’s een belangrijke stabiele factor worden in een echtscheiding. Opa’s en oma’s zijn vertrouwde familieleden juist in een periode dat het kind wellicht wat minder kan terugvallen op de ouder. Of het lastig vindt met de ene ouder over de andere ouder te praten. Het kan ook voor de ouder zelf lastig zijn over de aanstaande ex te praten zonder kwaad te worden of kwaad te spreken.

In circa 12% van de onderzochte gevallen is er helemaal geen contact meer tussen het kleinkind en  de opa en oma. Opa’s en oma’s kunnen de rechter verzoeken een omgangsregeling op te leggen. Alleen de familieband is dan niet voldoende, er moet tevens sprake zijn van een nauwe persoonlijke betrekking. De rechter zal altijd kijken naar het belang van kind.

Overigens blijkt tevens uit het onderzoek dat de scheidende ouder in circa 39% van de gevallen op de een of andere manier contact blijft houden met de ex-schoonouders. Het beeld dat schoonouders een last zijn blijkt niet uit deze cijfers. Veelal heeft men ook jaren lief en leed gedeeld en zullen vele schoonouders begrijpen dat het vaak niet zo is dat er één schuldige is.

KOP of HOND

Voor veel gezinnen is de hond een belangrijk onderdeel van het gezin. Er is veelal een vergaande emotionele binding met de hond.

Maar wat als partners gaan scheiden? Logischerwijs is een hond geen kind. Maar de meeste mensen willen de hond toch ook niet beschouwen als een ding. Toch is een hond in beginsel voor de wet een “zaak”  zoals een stoel of tv.

Een rechtbank heeft onlangs een opmerkelijke uitspraak gedaan. De man en vrouw hadden 2 honden. De man wilde de beide honden, daar ging de vrouw niet mee akkoord. Uit de huwelijkse voorwaarden die deze mensen hadden volgde niet dat de man daar recht op zou hebben. Dus ieder kreeg één hond. De rechter vond het echter bezwaarlijk om een keuze te maken. En toen kwam de munt op tafel. Kop was hond a, munt was hond b. En zo geschiedde. De uitkomst werd over gelaten aan het lot.

In de meeste situaties, in ieder geval voor zover ik tot op heden in mijn praktijk heb gezien, volgt de hond de partner die logischerwijs het beste voor de hond of de honden kan zorgen. Veelal is dat de partner, indien er kinderen zijn,  die grotendeels voor de kinderen gaat zorgen. Ook komt het wel voor, bijvoorbeeld bij co-ouderschap, dat de hond de zorgverdeling van de kinderen volgt. Dergelijke afspraken worden soms ook gemaakt over schildpadden en de andere bijzondere dieren die kinderen tegenwoordig hebben.