Een scheiding is niet niets. Dit gaat gepaard met de nodige emoties. In grote lijnen zou je kunnen zeggen; angst, boosheid, gekwetstheid, verdriet en pijn.
Angst voor verdriet en pijn, angst voor de (financiële) toekomst, angst om gekwetst te worden of angst voor de angst zelf. Boosheid is veelal in de eerste fase van een scheiding heel functioneel; het houd je op de been. Uiteindelijk zal de boosheid niet meer functioneel zijn, maar dat wil niet zeggen dat je het maar zo weg kunt stoppen. Je bent gekwetst; de relatie is niet geworden wat het had moeten zijn. De ander kan je vaak nog kwetsen omdat de ander nog zo nabij is (letterlijk en figuurlijk).
Pijn en verdriet is vrijwel altijd onvermijdbaar. Men zegt wel eens dat alle seizoenen er over heen moeten. Een verjaardag, een zomervakantie, de kerstdagen, de trouwdag, …
Emoties onderkennen is cruciaal in een scheidingsproces. Als er discussies zijn over de verdeling van de theelepels bij wijze van spreken, dan is het weinig zinvol daar alle energie in te steken. Maar ook grotere zaken en kwesties, die soms leiden tot zeer lange procedures bij de rechtbank, houden niet altijd verband met waar het werkelijk om gaat. Erkenning door de ander van jouw positie en het zijn, kan soms minstens zo belangrijk zijn dan een € meer of minder.
Bemiddeling kan een middel zijn om de kerk in het midden van het dorp te houden.
Maar beiden moeten hier dan wel voor open staan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten